środa, 2 listopada 2011

Podróż przez 9000 lat irlandzkiej historii


Park Dziedzictwa Narodowego – Irish National Heritage Park - jest projektem Rady Hrabstwa Wexford, otwartym publicznie w 1987 roku. Został utworzony do promowania turystyki i zatrudnienia w najbliższej okolicy.
Bardziej niż inne kraje Europy, powierzchnia Irlandii naznaczona jest materialnymi tworami przeszłości. Mimo to tylko niewielu ludzi potrafi przedstawić je w ich oryginalnym stanie - tym zajmuje się właśnie Narodowy Park Spuścizny Irlandzkiej.
Wszelkie punkty osadzone zostały w ich naturalnym środowisku i zrekonstruowane z autentycznych materiałów. Osadzony pośród 35 akrów pięknych terenów leśnych Park demonstruje poprzez wierną rekonstrukcję siedliska ludzi w Irlandii, począwszy od najwcześniejszych farmerów po przybycie Normanów.
"Odkryj jak Celci, Wikingowie oraz Normanowie stworzyli wspólnie dorobek dzisiejszego społeczeństwa Irlandii."

Przy zakupie biletu dostajemy mapkę, dzięki której nie powinniśmy nic ominąć


Rozpocznijmy podróż przez 9000 lat irlandzkiej historii, począwszy od przybycia pierwszych mieszkańców, po pojawienie się na wyspie Normanów.
Klimat miejsca pozwoli nam już na samym początku wczuć się w atmosferę "tamtych czasów"


Nasza pierwsza przygoda to obozowisko.
Jest to osiedlisko ze Środkowej Epoki Kamienia Łupanego lub Ery Mezolitycznej. Podczas tego okresu, który trwał mniej więcej od 7000 roku p.n.e do 4000 p.n.e. metal nie był używany, a wszystko budowane było z kamienia. Obozowisku, ze swoimi prostymi chatami, oparte jest na dowodach odkrytych w hrabstwie Derry, gdzie znajduje się najstarsze znane w Irlandii obozowisko


Obozowisko używane było przez małe grupy ludzi, którzy polowali, łowili ryby i zbierali jedzenie. Zwierzyną łowną były dziki oraz ptaki: kaczka krzyżówka oraz leśne gołębie.
W rzekach licznie występowały łososie oraz pstrągi, natomiast w lasach zbierano orzechy i inne owoce leśne


Nasza dalsza droga prowadzi do Młodszej Epoki Kamienia Łupanego.


Osiedlisko to jest wczesną farmą Epoki Neolitycznej, opartej na odkryciach w Hrabstwie Limerick. W tej epoce oraz epoce późniejszej Skalnej, trwającej od 4000 p.n.e. do 2000 p.n.e zaczęto używać udoskonalonych narzędzi z kamienia. 
Ściany domów budowane były z mieszaniny błota, traw oraz słomy.


 Polowanie, łowienie ryb i zbieranie pokarmu było w tym okresie sposobem na życie. Rozpoczęto czyszczenie lasów i tworzenie pól. Rozpoczęto uprawę zboża. Bydło, świnie i owce przybyły z dalekich terenów i stały się ważnym źródłem pokarmu. Rozwinęło się garncarstwo oraz rozpoczęto tworzenie ubrań z wełny. 


Małe zwierzęta trzymano w schroniskach, ku ochronie przez wilkami i niedźwiedziami, które często nachodziły wsie. 


Dalszy przystanek to Grobowiec - Brama 


Ludzie epoki neolitycznej w Zachodniej Europie chowali swoich zmarłych w różnego rodzajach skalistych grobowcach. Ten Grobowiec Brama został nazwany ze względu na dwa duże kawałki skalne formujące bramę.  
Ogromne podtrzymujące kamienie, boczne kamienie oraz górny kamień tworzą komorę. Czasami ciała były kremowane przed pochowaniem. Inne były zostawiane by się rozłożyły i później ułożone w komorze. W niektórych grobach znaleziono garnki oraz groty od strzał. Komora była otoczona przez małe skałki. Trudność w tworzeniu grobowców o takich rozmiarach wskazuje na bardziej złożoną kulturę socjalną, która rozwinęła się w okresie Neolitu.



Epoka Brązu. 

Ten grobowiec wzorowany jest na grobowcu znalezionym w Hrabstwie Wexford. Znaleziono w nim ciała młodego mężczyzny oraz dziecka - oboje zmarli około 3500 lat temu. Ciała w grobowcach chowane były w pozycji klęczącej. Dekorowane garnki były umieszczane w niektórych grobowcach i mogły zawierać jedzenie na podróż w zaświaty. Później, w epoce Brązu, kremacja stała się popularna i prochy były składane w urnach. Stojące głazy były bardzo powszechne na wsiach Irlandii. Występowały zarówno pojedynczo, jak i w parach ustawionych w rzędach. 



Skalne kręgi. Wznoszone w epoce brązu na przestrzeni lat 2000 p.n.e do 1000 p.n.e.  

Ten krąg jest repliką kręgu znalezionego w Gurteen, Hrabstwo Kerry. Na północno-wschodniej stronie kręgu tworzono wejście, używając dwóch kamieni ustawionych pod kątem prostym w stosunku do kręgu. Na południowo zachodniej stronie ustawiono głaz. Linia łącząca wejście i głaz celuje w punkt wschodu słońca w środku zimy lub, obserwowany z drugiej strony, wschód słońca w środku lata. Duże skały mogły zawierać pod sobą miejsca pochówku oraz pojedyncze głazy zwane monolitami, obydwa przedstawione na rysunku. Ponad dziewięćdziesiąt kręgów skalnych występuje w zachodniej Irlandii. 



 Kamień Ogham Ogham jest najwcześniejszą formą piśmiennictwa w Irlandii, datowaną na wiek 3-7. Było używane do opisywania imion osób na kamiennych blokach. Ponad 300 takich zapisów znaleziono w Irlandii. 




 Alfabet Ogham bazuje na literach łacińskich. Każda litera przedstawiana jest za pomocą od jednej do pięciu równoległych linii na brzegu kamienia.


Wkrótce zapraszam na dalszą część wycieczki :)



Wyświetl większą mapę

3 komentarze:

  1. nie mogę sobie wyobrazić mimo wszystko, że ludzie tak zyli:)

    OdpowiedzUsuń
  2. Doskonała lekcja historii rozwoju życia na ziemi. Ładnie to pokazałaś.

    OdpowiedzUsuń
  3. Ola - mi również było ciężko wyobrazić sobie życie w takich warunkach, zwłaszcza, że pogoda nie dopisywała, brakło parasola, cieplejszych ubrań i wygodnego siedzenia.. ;)
    wkraj - dziękuję i zapraszam na dalszą część lekcji :)

    OdpowiedzUsuń

dziękuję :)